Alles wat ik heb is goed.

Alles wat ik gedaan heb is in het verleden.

Zij herinnerd me aan alles wat ik was.

Ik heb geen spijt.

Geen spijt van mijn daden.

Van alles wat ik ooit gedaan heb.

Het is een deel van mij.

Dat het niet fout voelt maakt me bang.

Zou zij er spijt van hebben?

Zou zij er nog wel eens aan denken?

Elke keer dat ik haar zie kan ik alleen maar daaraan denken.

Haar littekens spreken boekdelen, net zoals die van mij.

Nooit een woord tegen iemand heb ik er over gezegt.

Wie begrijpt mensen zoals mij.

Zij misschien?

De vraag is zal ze het snappen.  

Wilt ze weten wat ik denk.

Ik ben verward door wie zij is, wie zij was en wat ik in haar zie.

Als ik naar haar kijk zie ik mezelf, of iemand die op mij lijkt

 

 

 

 

Jou ogen zijn stil, je lacht voorzichtig wanneer ik je aan kijk.

Je bent geliefd maar momenteel niet door mij.

Je gedachten zijn vreemd, jou woorden twijfelend.

Het is raar, je doet mij denken aan alles wat ik niet meer wil kennen.

Alles wat ik niet meer wil zijn ben jij.

Iedereen die ik ooit uit me leven heb gezet zit nu naast me in de vorm van jou.

Je herinnerd mij aan een kant van mezelf die ik niet meer wil zien.

Maar de gedachte aan alles maakt me alweer bang.

Ik wil niet terug, maar willen is niet genoeg.

Ik weet dat alles zo weer fout kan gaan, vooral als ik jou blijf zien.

Maar ik moet jou blijven zien, maar ik wil je niet kennen.

Niet waar je woont, waar je van houdt of waarom je hier bent.

Zo vreemd als je nu voor me bent moet je blijven.

Het liefst nog vreemder, zodat de gedachte aan jou langzaam verdwijnt.

Net zoals anderen van vroeger die langzaam zijn verdwenen uit mijn gedachten.

Ik wil niks, maar dan ook echt niks met jou te maken hebben.

Dag

Hoi,  

Nu ik hier zo voor je sta weet ik niet meer precies wat ik wilde zeggen.

 

Het lijkt me verstandig dat ik nu langzaam achter uit loop en dit moment snel vergeet.

 

Pas wanneer ik stop met denken aan jou weet ik het weer.

 

Ik wilde je vertellen hoe ongelovelijk leuk ik je vind.

 

Maar helaas, ik kan het niet.

 

Dus nu na 6 maanden kwijlend naar je gekeken te hebben is het tijd om te stoppen.

 

Dit is het laatste wat ik je zeggen wil.

 

Hai, Weetje het nog. Alle momenten dat ik hoi zei tegen jou en jij tegen mij. Die momenten maakte me gelukkig. Wanneer ik je tegen kwam op straat, voor school en soms in de gangen. Ik heb nooit geweten dat ik van zo klein woordje uit jou mond al zo blij kon worden.

Helaas zijn we nooit verder gekomen dan dat. Ik weet niet of jij dat gewild had maar ik wel.

Het voelt best vreemd om je los te laten. Om te weten dat er nu definitief niks gaat gebeuren. Stiekem blijf ik hopen dat wel. Dat je me aanrijdt en spontaan verliefd wordt. Dat je meer zegt dan alleen hoi. Maar ik weet dat dat niet zal gebeuren en daarom zoek ik vanaf nu dit moment weer iemand anders om te stalken. Iemand waar ik wel een kans bij heb. Want laten we eerlijk zijn. Ook al had je mij ook leuk gevonden dan nog had het niks kunnen worden. ten eerste ben je 32 en ten tweede. Tjah ten tweede kan ik niet zeggen. Want dan weet ongeveer iedereen wie jij bent. en dat zou ik niet willen. Sterker nog, het zou het einde zijn van mijn sociale leven...

Maar goed, dit is dus het laatste. Dit is mijn gedag.

Heb een goed leven

 

doei

 

 

 

 

Je bent 16 en je wilt wat. Het was allemaal zo veel makkelijker. Tenminste het uitgaan was zo veel makkelijker.

Eerst stond je uren voor de spiegel want je haar moest precies goed zitten. Daarna begon het indrinken en het indansen. Om dan vervolgens gedropt te worden in een of andere club. Waar het gebruikelijk was om binnen 5 minuten je tong in een of andere vage jongen te hebben die je net 2 seconden kent. Vervolgens deed je zo lief tegen die jongen en vroeg je hem om even naar de coffeeshop te gaan en om hem dan over te halen drukte je je veel te grote tieten in een te klein shirtje even tegen hem aan. Wanneer de jointe dan in je handen werd gedrukt had je een of ander excuus en liet je de jongen achter. Om dan de joint op te roken met je vrienden. Meestal ging je daarna terug de kroeg in om een volgend slachtoffer te vinden. Dat lukte meestal snel want dronken jongens en tieten gaan nou eenmaal samen.

Terwijl je dan samen met je vrienden naar huis fietste maakte je er een gewoonte van om iedereen wakker te zingen of te schreeuwen. Meestal deed je dit ook op de heenweg maar dan waren de meeste mensen nog wakker en kreeg je wel eens ruzie. en met jou wil je geen ruzie. Je hebt dan de neiging jezelf te verliezen en woorden te zeggen die nergens op slaan.  

Thuis gekomen, of bij een vriendin aangekomen, liet je je vallen op de bank omdat je je benen niet meer voelde. De wereld draaide een beetje maar dat maakte niet uit. Je at nog even snel een zak chips leeg om de de volgende dag heel laat wakker te worden.

 

Zo ging dat weekend in weekend uit. Jaren en jaren achter elkaar. Tot je er ineens achter komt dat al die jongen niet zo veel toevoegen aan je leven. Dat het nachtelijke gekwijl en tonggedraai eigenlijk niet zo fijn is. Gewoon niet leuk en minderwaardig. Daarnaast miste je iets, dat had je altijd al gemist maar wat het precies was daar kwam je pas achter toen je 18 was. Maar dat is een ander verhaal....

Je had niet zo veel behoefte meer om je overdreven op te maken om dan in het donker te gaan dansen. Vooral niet omdat er dan al snel een geile jongen achter je stond die met zijn lijf tegen de jouwe aan staat te schuren. Je vriendinnen lijken dat soort aandacht wel leuk te vinden maar voor jou is het onbegrijpelijk. Ooit vond je het wel leuk al die aandacht maar nu heb je liever gewoon een gesprek ofzo. Je telefoon nummer geef je al een tijd niet meer aan ze mee. Al dat ik vind je zo mooi gezeur de dag erna. Het hoeft niet meer zo van jou. Het is ook nog niet zo zeer de dag erna. Ook tijdens het uitgaan krijg je genoeg opmerkingen. Alsof je zelf niet weet dat je knap bent...en wat willen ze ermee bereiken? denken ze nou echt dat je een dom naief blondje (sorry) ben die maar met iedereen het bed induikt, of een steeg...Wanneer je een boze opmerking terug geeft wordt je opeens anders genoemd.

 

Wanneer je 20 bent zijn de opmerkingen nog aanwezig. Ze doen je alleen niks meer. Je wilt graag eens naar die ene bar. Je bent er al eens geweest maar nooit op zaterdag. Je houd al 3 jaar niet meer zo van uitgaan op een zaterdag. Dat heeft te maken met iets wat er toen gebeurt is. Ook al woon je nu in een andere stad de gedachte dat het nog eens kan gebeuren blijft je achter volgen. Je gaat nu dan meestal uit op andere dagen. Maar die ene bar heeft iets vertrouwds iets waarvan jij denkt dat je er jezelf kan zijn. Je durft niet alleen. Probleem is daarbij dat je vrienden niet echt supportief zijn. Dat hoeft ook niet. Je wilt dit graag alleen doen, je moet het misschien ook wel alleen doen. Het kan dan wel zijn dat het nog even duurt voordat je daar naar binnen loopt op een zaterdag avond.

Terwijl je langs de bar fietst denk je aan degene die je best wel leuk vind. Zou die er zijn? Je kijkt naar binnen maar ziet diegene niet...Je besluit vervolgens om maar weer om te keren. Fietsend naar huis denk je aan die tijd dat je 16 was. Die tijd lijkt zo simpel....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik loop de weg van de schaamte. Opzoek naar iets wat ik niet wil vinden. Ik weet niet waarom. Nog nooit voelde ik me zekerder over alles wat ik ben en voel dan vandaag. Maar iets houd me tegen om het van de daken te schreeuwen. Elke keer als ik het iemand wil vertellen houd te twijfel me tegen. De buitenwereld oordeelt hard. Kijk alleen al naar mij moeder. Die heeft nog nooit iets positiefs over mij gezegd. Wat een teleurstelling zou alles wat ze niet weet dan wel niet zijn. Ik wil niet denken dat de rest zo is als dat zij is maar ik wil het ook niet uitproberen.

Oude gewoontes gaan niet snel verloren. Daar ben ik nu wel achter. Tegen jezelf zeggen dat iets niet meer gaat gebeuren heeft alleen maar zin als de rest van de wereld ook meewerkt. Mijn wereld werkt nooit mee. Ik wil iemand die luistert. Die hoort wat ik niet wil zeggen. Die voelt wat ik nu voel. Want alles, alles is teveel. Ik wil teveel. En daarom liep ik net de weg van de schaamte om zoek naar iets wat ik heb gevonden. Want oude gewoontes blijven in je zitten ook al maak je er jaren geen gebruik van..

woorden doen geen pijn! woorden doen geen pijn! worden doen geen pijn! Wie dat ooit bedacht heeft is echt dom. Woorden doen pijn. Vooral als ze komen van je familieleden, van je eigen moeder...

 

De gevolgen doen ook pijn. De fout die ik gister en vandaag gemaakt heb doen ook pijn. De jaren therapie die ik heb weggegooid. Dat doet ook pijn. De behoeft aan echte hulp, een goed gesprek. Iemand met een functie die luistert. Dat is alles wat ik wil.

 

Ik wil praten over hoe het is om op te groeien met de ouders die ik heb. Hoe het is om een werkloze depresieve en alcholistiche vader   te hebben. Hoe het is om niet gehoord te worden. hoe het voelt wanneer jij iets zegt en anderen dat gaan ontkennen. Nee ik vond het niet erg toen mijn ouders gingen scheiden. Maar iedereen dacht dat ik mijn gevoelens verdrong. NIEMAND, maar dan ook niemand heeft ooit gevraagd waarom ik het niet erg vond. Dan had ik het kunnen uitleggen.

 

Als mensen tegen mij praten, vragen aan mij stellen dan doen ze dat alsof ze het antwoord al weten. en zonder te luisteren naar wat ik zeg trekken ze hun conclusies. Jaren heb ik het geaccepteerd. Want als je tien bent dan verdring je gewoon je gevoelens. Tussen 13 en 16 is het de pupertijd. en daarna, tjah daarna zijn mensen al zo gewend dat je niet jezelf bent dat ze niet zien hoe hard ik me best gedaan heb om te zijn wat zij dachten dat ik was.   Jaren lang heb ik het af gereageerd op mijn familie en vrienden. die moesten het toch zien? alles wat mijn moeder me aandeed...

 

Daarna ben ik het maar op mezelf gaan afreageren. Je moet wat. De gedachte dat het blijkbaar normaal is dat je moeder je dik en lelijk en dom noemt heeft nooit goed aangevoeld. Mijn pogingen om duidelijk te maken dat ik het niet waardeerde ook niet. Waarom zag niemand hoeveel pijn ik had door wat zij mij aandeed. Blijkbaar was ik het niet waard...En ik heb het geprobeerd. Ik heb geschreeuwd, gejankt en gedreigd. Maar ze bleef doorgaan. Net zoals de rest. En ik begon steeds minder te geloven in anderen. en in mezelf. De pijn en de frustratie en ommacht die daaruit voortkwam was niet normaal. Ik moest er vanaf. En deed dat dan ook op de enigste manier die ik kende. De enigste manier waarop ik aan mezelf kon laten zien dat ik echt wel wat anders kon voelen dan pijn.

 

Goed maar nu terug naar gister. De dag dat mijn moeder alle grenzen heeft overtreden die ik zo mooi voor haar heb neergelegd. De dag dat mijn moeder al mijn muren die ik speciaal voor haar gebouwd heb heeft omgegooid. De dag dat mijn moeder zei dat ze liever een gezonde en dunne dochter had gehad. Nadat we net pizza gegeten hadden...hoe dubbelzinnig. Het is echt zo fijn om op te groeien met een moeder die totaal geen verantwoordelijkheid neemt voor haar acties, die nooit verder kijkt dan het bekende, die altijd uitgaat van zichzelf, die denk iets goed te doen zonder te kijken naar wat een ander nodig heeft, die het liefst wilt dat ik verander ik alles wat zij wilt dat ik ben in plaats van mezelf te zijn. Ja dat is mij moeder. De moeder die liever een andere dochter gehad had. Die dat dan ook even meld aan die dochter zodat weet dat ze maar ff moet veranderen. Het ging mij te ver. Maar wat ik ook deed. Ze leek achter haar woorden te staan en totaal niet door te hebben wat het met mij deed.

 

Al mijn ikheid waar ik zo trots op ben verdween. Ik was alleen, stond in een bos en wist dat er maar 1 manier was waarop ik dat gevoel kwijt kon raken. Ik wist de spijt die ik er van zou krijgen. Ik wist dat het fout was. Ik wist het. Maar ik deed het. Omdat moeder je niet zo moeten laten voelen. Omdat mijn moeder dat wel doet. Omdat niemand het begrijpt of gelooft. Woorden doen pijn. Voorwerpen ook.  

 

 

Ik mis je, maar dat kan jij niet weten.

Je kan je niet beseffen hoeveel pijn jij me hebt gedaan door weg te gaan.

Zoveel hebben we samen meegemaakt.

Bij al de jaren samen komt nu geen dag meer bij.

Ik weet het nog precies, de laatste dag dat ik je zag.

Ik bedankte je voor alles.

Al jou liefde, al jou aandacht en alles wat we samen hebben gedaan.

Wat moest ik anders zeggen.

Ik wist dat het de laatste keer was dat ik je ooit zou zien.

Maar de manier waarop je me aankeek zal ik nooit vergeten.

En nu, nu alles weer door mijn hoofd dwaalt wil ik eigenlijk niet meer aan je denken.

Ik mis je meer dan erg.

Weten dat jij er niet meer bent als ik thuis kom is het ergste wat ik ooit gevoeld heb.

Jou herinneringen is nu, alles wat ik nog heb.

Jou blijven missen zal ik dan altijd blijven doen.

Jij bent mijn herinnering aan vroeger.

Jij bent mijn herinnering aan alles wat goed was.

Maar nu, nu je weg bent en nooit meer terug komt.

Heb ik niets meer dat me herinnering aan toen.

Ik heb nu alleen nog maar het hier en nu.

Ik moet doorgaan, maar ik wil stoppen.

Mijn verlangen om jou weer te zien is groter dan de angst om je te verliezen.

Jou ogen laten mij stralen als een peuter om een schommel.

Alleen ben ik nooit met jou in mijn gedachten.

Samen horen wij te vechten tegen alles wat fout is in het leven.

Het is jammer dat niemand het begrijp, dat niemand het weet.

Jij bent mijn zon en ik ben jou maan.

Je geeft me alle vrijheid en ondertussen laat je me stralen.

Ik zorg ervoor dat je nooit alleen bent en samen zorgen we voor dat dit nooit over gaat.

Maar niemand, maar dan ook echt niemand mag het ooit weten  

Ik twijfel aan mijn bestaan. Ik voel mijn hart kloppen en ik besluit te stoppen. Verlegen leg ik het mes naast me neer. Wat doe je? Ik hoor het mezelf nu nog zeggen. Ik wil weten of ik leef. ben ik wie ik ben. Want hoe ik me voel is verlamd. Dood, alleen. Maar alles en dan ook echt alles behalve levend. Ik kijk verward naar mijn arm. Heb ik dat gedaan. Ik? Mevrouwtje de eeuwige stilte. Niemand ziet me. Ik herken mezelf nog niet eens als ik in de spiegel kijk. De enige die ik vertrouwde verlieten mij al lang geleden. Het is nu ik, ik en de wereld. Ik kijk uit over het balkon. Het is een mooie avond. Mijn opa de ster straalt helderder dan gister. Ik wil naar hem toe. Weer het kleine meisje van mijn opa zijn. Hem weer zien en weten dat ik geliefd ben. Goh wat mis ik dat...Gewoon het weten dat er iemand van me houdt. Dat ik iemand kan bellen op deze dagen. Ik kijk naar mijn mes en dan naar mijn armen. Wanneer houd ik op? Wanneer houd dit op? Langzaam doe ik de deur open en loop het balkon op. 3 hoog. Is dat genoeg. Zal iemand mij vinden? en wanneer? Wat zullen ze denken? Zullen ze me missen? Ik twijfel even. Dan besluit ik het te doen. Ik   ga op de rand van het balkon zitten en kijk nog een keer naar mijn opa de ster. Ik voel de tranen langs mijn wangen lopen en dan weet ik het. Dit is het niet. Er moet meer zijn dan dit. Ik kijk naar de andere sterren en ik vraag me af of ik de enige ben die me zo voelt. Het antwoord ken ik al. Natuurlijk zijn er meer. Maar waar zitten ze. Waarom kunnen we niet samen alleen zijn? Ik besluit terug naar binnen te gaan. Ik wacht met het maken van het definitieve einde, dat komt pas op het moment dat ik zeker weet dat ik alles er aan gedaan heb om gelukkig te zijn. en wat heb ik nu gedaan? Niks. Even schaam ik me voor mezelf. Hoe durf ik me zo te gedragen. Hoe durf ik niet me best te toen om gelukkig te zijn. Hoe durf ik op te geven. Hoe durf ik anderen mij zo te laten beinvloeden. Snel leg ik het mes terug. Morgen is er weer een dag. en misschien, misschien is morgen beter. Misschien lach ik dan weer eens. Misschien voel ik me dan beter. En misschien, heel misschien ben ik dan niet meer onzichbaar.

Ik wilde liefde voelen toen ik hem in zijn ogen keek. maar de liefde was er niet. vriendschap zou er komen en blijven voor altijd. maar de liefde, de liefde die was er niet. Nog nooit had ik zo graag liefde willen voelen als bij hem. Hij was zo mooi, aardig, grappig en nog veel meer. Daarbij vond hij mij leuk. en dan weet je dat je goed zit. Ik weet nog dat ik na een van onze dates naar huis fietste. Terwijl ik me afvroeg of het wat zou worden wist ik het antwoord eigenlijk al. Er was geen liefde...Helaas. Nu, op dit moment voel ik wel liefde. Maar de liefde die ik nu voel is niet de liefde die ik wil voelen. Want hoe dan ook het word niks tussen ons. Ik weet dat, die ander helaas niet. Al zou ik het van de daken schreeuwen dan nog weet ik dat ik geen antwoord op mijn liefde zal krijgen. Daarom zit er voor mij niks anders op dan stil te zijn, in een hoekje te gaan zitten en dan maar wachten tot de liefde weer voorbij is. Gelukkig duurt dat bij mij nooit lang